آیا بازی‌های ویدیویی باید ورزش محسوب شوند؟ بله! به این دلایل...

نویسنده: Han Solo شنبه 11 خرداد 1398

وقتی کلمه "ورزش" را می‌شنوید چه چیزی در همان لحظه به ذهنتان می‌رسد؟

  • مسابقات، برد و باخت
  • قابلیت ورزشکارانه
  • هواداران و سرگرمی، استادیوم، زمین بازی، ورزشگاه
  • تمرین و تعهد
  • بورس دانشگاهی

اگر کمی بیشتر فکر کنید احتمالا فوتبال، بسکتبال، والیبال و از این قبیل چیزها به ذهنتان می‌رسد. بعضی از شما ممکن است به فرمول 1 کنید. حتی پوکر و مسابقه هات داگ خوری دور از ذهن نیست.
همه این‌ها توسط ESPN، بزرگترین کانال ورزشی دنیا پخش می‌شود.
خب در این میان تکلیف بازی‌های ویدیویی چیست؟ آیا گرفتن دسته و فشار دادن چند دکمه برای کنترل حرکت شخصیت‌های مجازی در صفحه تلویزیون، مانیتور یا موبایلتان باید ورزش محسوب شود؟
بیایید اول راجع به ایده‌های اولیه که ذکر کردیم صحبت کنیم. رقابت، سرگرمی و روحیه ورزشکاری. آیا بازی‌های ویدیویی این ویژگی‌ها را دارند؟
( البته من از بچگی طرفدار پر و پا قرص فوتبال بوده و هستم و اگر چند سال پیش به من می‌گفتید بازی کردن ورزش است قطعا به شما می‌خندیدم. امروز من یک آدم تغییر کرده‌ام و محبوبیت بازی‌های ویدیویی و ورزش‌های الکترونیکی طرز فکرم را تغییر داده است.)

بازی‌های ویدیویی

رقابت، بردها و باخت‌ها

این یکی از ساده‌ترین دلایل قابل اثبات است. از پایه‌ای ترین معیارهای هر ورزشی رقابتی بودن آن است. حریف‌های تکی و گروهی که برای قهرمانی در مقابل هم بازی می‌کنند.
در همه کارهای اطراف ما رقابت وجود دارد، حتی در بازی مونوپولی (تا حدی که جمع‌های دوستانه را به میدان جنگ تبدل می‌کند و اعضای خانواده را علیه هم تحریک می‌کند.)
پس کار سختی نیست که بازی‌های ویدیویی را رقابتی در نظر بگیریم. در اکثر بازی‌های ویدیویی – بخصوص بازی‌هایی مثل League of Legends، CS:GO و ... – رقابت وجود دارد. حتی اگر بطور آفلاین در مقابل کامپیوتر بازی کنید بالاخره رقابت محسوب می‌شود.

قابلیت ورزشکارانه

چه چیزی ورزشکاری مانند مسی یا مایکل جوردن را خاص می‌کند؟ هر دو بازیکن حرفه‌‌ای فوتبال و بسکتبال هستند و در کار خود از بهترین‌ها هستند.
ورزشکاران زیادی در اطراف ما وجود دارند و هرکدام در ورزش خودشان به موفقیت رسیده اند. اگر به مسی توپ بسکتبال بدهید یا مایکل جوردن را مهاجم بارسلونا قرار دهید فاجعه به بار می‌آید.
پس اگر این حقیقت را قبول کنیم که هر ورزش – و هر سمت در همان ورزش – نیازمند قابلیت‌های ورزشی خاص خودش است، چه کسی می‌تواند ادعا کند بازی‌ای ویدیویی دقیقا همان قدر نیازمند قابلیت‌ای ورزشکارانه خاص خودش نیست؟
هاف بک و دفاع فوتبال قابلیت‌های متفاوتی دارند. همینطور که ساپورت و کَری بازی Dota 2 باید توانایی‌های خاص خودش را داشته باشد.
گیمرها چه قابلیت‌های ورزشکاری دارند؟
با اینکه بازی‌های ویدیویی به اندازه ورزش‌های دیگر نیاز به قابلیت‌های زیادی ندارد، یک وجه اشتراک بزرگی بین آن‌ها وجود دارد: هماهنگی. درست مثل فوتبال که باید بین زاویه و شتاب توپ و پرتاب به موقع آن توازن وجود داشته باشد، در بازی‌های ویدیویی هم باید بین زمان مناسب برای زدن دکمه‌های دسته بازی و اتفاقی که در صفحه کانیتور در حال رخ دادن است هماهنگی وجود داشته باشد.
قابلیت مشترک دیگر بین بازی‌های ویدیویی و بقیه ورزش‌ها استقامت است. به دفعات پیش می‌آید که بین بازی‌های نفس گیر زمانی برای استراحت ندارید و باید تا آخرین نفس برای برد تلاش کنید. اولین نفری که از پای سیستم بلند شود می‌بازد.
و در آخر قابلیت واکنش دهی سریع. این قابلیت برای هر ورزشکار سریعی لازم است بخصوص در ورزش‌هایی مثل هاکی. گیمرهای موفق هم باید بتوانند سرعت پاسخگویی بالایی داشته باشند. ممکن است این پاسخگویی به مشت حریف یا حمله تیم رقیب به قلعه شما باشد.
اگرچه بازیکنان بازی‌های ویدیویی باید قابلیت‌های متفاوتی از دیگر ورزشکاران داشته باشند، بهرحال مهارت‌های آن‌ها قابلیت ورزشکارانه بحساب می‌آید.

فعالیت فیزیکی

خیلی از کسانی که بازی‌های ویدیویی را به عنوان ورزش نمی‌شناسند احتمالا چیزی از ماراتن گیمینگ نشنیده اند و فقط بازی کردن را نشست روی مبل یا صندلی در آخر هفته‌ها تصور می‌کنند.
اما برای گیمرهای حرفه‌ای، فعالیت فیزیکی و مراقبت‌های لازم یک دغدغه جدی است. بازیکن‌ها باید دائما دسته بازی را تکان داده و دکمه‌ها را فشار بدهند. این کار به اندازه 90 دقیقه دویدن در زمین چمن سخت است و نیاز به استقامت بدنی بالایی دارد.
هواداران و سرگرمی؛ استادیوم‌ها، زمین بازی و ورزشگاه‌ها
طرفداران بازی‌های ویدیویی به اندازه هواداران دیگر ورزش‌ها پر شور و هیجان هستند. دور از ذهن نیست که روزی طرفداران بازی‌های ویدیویی شود که برای تشویق تیم محبوبشان به ورزشگاهی به وسعت ورزشگاه آزادی بروند.
بیش از 173 هزار نفر برای مشاهده مسابقات جهانی بازی سال 2017 لهستان شرکت کردند که 100 هزار نفر از افرادی که برای مسابقات فوتبال آمریکایی همان سال رفته بودند بیشتر بود.
توجه کنید که تعدادی از افراد از خانه این مسابقه را دنبال می‌کردند. برای همین مسابقه ذکر شده بیش از 46 میلیون بازدیدکننده این مسابقه را آنلاین تماشا کرده اند. طبق آمار، گیمرهای رده سنی 18 تا 25 حدود 3 ساعت و 25 دقیقه از وقت خود را به تماشای آنلاین بازی دیگر بازیکن‌ها اختصاص می‌دهند.
3.5 ساعت در هفته حدودا زمان کافی برای تماشای چند سریال تلویزیونی یا چند خط مطالعه قبل از خواب است.
در سال گذشته استریم زنده و مسابقات ورزش‌های الکترونیکی 258 میلیون بازدیدکننده منفرد داشته است.

تمرین و تعهد

هم من بازی‌های ویدیویی را تجربه کرده ام و هم شما. به همین خاطر تصور کنیم وقتی بازی می‌کنیم در واقع در حال ورزش کردن هستیم کار آسانی نیست. احتمالا ما وقتی دسته بازی در یک دستمان بوده در دست دیگرمان دونات یا پیتزا بوده و با لباس خانه روی مبل نشسته بوده ایم.
کلید این معما اینجا است که هر فعالیتی درجات مختلفی دارد. بازده‌ای متفاوت و توانایی‌های متفاوت. و احتمالا کاری که ما می‌کنیم در پایین‌ترین درجات ورزش بازی‌ای ویدیویی قرار دارد.
مثلا کسی که یک نقاشی می‌کشد خودش را نقاش خطاب نمی‌کند یا کسی که گاهی آواز می‌خواند خواننده نیست.
برای اینکه یک گیمر حرفه‌ای شوید، نیاز به تمرین مداوم متعهدانه – گاهی بصورت روزانه – دارید. هرچه مهارت شما بیشتر شود، بازی‌های ویدیویی بیشتر شبیه به ورزش خواهد شد.
تمرین بیشتر به معنی انجام بازی‌های بیشتر نیست. مسلما قضیه پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.خیلی از ورزشکاران E-Sports برای جلوگیری از سندروم تونل کارپ – عارضه‌ای که بر روی اعصاب انگشتان و استخوان مچ دست تاثیر می‌گذارد و از کار کردن زیاد با دسته بازی نشأت می‌گیرد. – تمرین‌های فیزیکی و استقامتی انجام می‌دهند. البته تمرین برای قابلیت‌های ذکر شده و واکنش دهی سری نیاز به گفتن ندارد.
رژیم غذایی مناسب و هیدراسیون ( آشامیدن آب کافی) از موارد موثر در تمرین است. همانطور که گرفتگی عضلات برای یک فوتبالیست فاجعه بار است، گرفتگی مچ یا شانه یا حتی پا برای یک گیمر را بی‌مصرف می‌کند.

بورسیه تحصیلی

شاید رشته تحصیلی بازی‌های ویدیویی و ورزش‌های الکترونیکی مسخره بنظر برسد، باورش سخت است.
اما قسمت خنده دار این موضوع زمانی که بفهمید موسساتی هست که بازیکنان ورزش‌های الکترونیکی را بورس می‌کند تمام می‌شود. درحال حاضر 81 دانشگاه رشته‌های ورزش‌های الکترونیکی را به لیست دروس ارائه شده خود اضافه کرده اند و 79 تا از این دانشگاه‌ها دارای بورس تحصیلی در همین رشته‌ها هستند.

هنوز هم قانع نشده اید؟

حتما الان فکر می‌کنید اگر بازی‌ای ویدیویی ورزش حساب شوند پس شطرنج و بازی‌های مشابه آن هم مشمول این دسته بندی می‌شوند. اما برای مثال شطرنج 2 مورد از 5 مورد ذکر شده را دارا نیست – قابلیت‌های ورزشکارانه و فعالیت فیزیکی – این بازی بیشتر به فعالیت ذهنی مربوط می‌شود و فعالیت فیزیکی فاکتور مهمی در رقابت نیست.
در جواب این سوال که آیا بازی‌های ویدیویی ورزش هستند یا نه می‌گویم که بله. ورزشی که می‌توانید در حین آن پیتزا بخورید.
در هر صورت کاربرد بازی‌های ویدیویی برای هرکسی متفاوت است. بعضی‌ها مثل من به بازی کردن صرفا بعنوان یک سرگرمی نگاه می‌کنند و بعضی‌ها از گیمرها با تمرین‌های سخت و میلیون‌ها بیننده در سرتاسر جهان آن را بصورت جدی بعنوان یک ورزش پیگیری می‌کنند.

تگ ها:

Gaming E-Sports

دیگر مطالب پیشنهادی:

متن دیدگاه

برای ارسال نظر ابتدا باید وارد سایت شوید.

نظرات کاربرها:

SMART GAMER  | سه شنبه 25 تیر 1398
من که شک ندارم در این باره ولی فقط باید زمانبندی و مدیریت شود تا به بقیه کار های ما لطمه نزند.